Paniek in de Polder. Polytiek in tijden van populisme

Paniek in de Polder. Polytiek in tijden van populisme

Jos de Mul. Paniek in de Polder. Polytiek in tijden van populisme. Rotterdam: Lemniscaat, februari 2017. Uitgebreide en geactualiseerde editie met twee extra hoofdstukken en…

More...
Kunstmatig van nature. Onderweg naar Homo sapiens 3.0

Kunstmatig van nature. Onderweg naar Homo sapiens 3.0

Jos de Mul, Kunstmatig van nature. Onderweg naar Homo sapiens 3.0. Essay Maand van de Filosofie. Rotterdam: Lemiscaat, 2014.1ste druk: 2014; 2de druk: 2016.  In…

More...
Destiny Domesticated. The Rebirth of Tragedy Out of the Spirit of Technology

Destiny Domesticated. The Rebirth of Tragedy Out of the Spirit of Technology

Jos de Mul. Destiny Domesticated. The Rebirth of Tragedy Out of the Spirit of Technology. State University of New York (SUNY) Press, 2014.  Destiny Domesticated investigates…

More...
Wittgenstein 2.0: Philosophical reading and writing after the mediatic turn

Wittgenstein 2.0: Philosophical reading and writing after the mediatic turn

Jos de Mul. Wittgenstein 2.0: Philosophical reading and writing after the mediatic turn. In: A. Pichler & H. Hrachovec (eds.) Wittgenstein and the Philosophy of Information. Proceedings…

More...
The sovereign debt crisis or Sophie’s choice. On European tragedies, guilt and responsibility

The sovereign debt crisis or Sophie’s choice. On European tragedies, guilt and responsibility

Liesbeth Noordegraaf-Eelens and Jos de Mul, The sovereign debt crisis or Sophie’s choice. On European tragedies, guilt and responsibility. Heinrich Böll Stiftung. European Union. December…

More...
Horizons of Hermeneutics

Horizons of Hermeneutics

Jos de Mul. Horizons of Hermeneutics: Intercultural Hermeneutics in a Globalizing World.  Frontiers of Philosophy in China. Vol. 6, No. 4 (2011), 628-655. DOI: 10.1007/s11466-011-0159-x (DOI) 10.1007/s11466-011-0159-x…

More...
《主权债务危机还是苏菲的抉择:论欧洲的悲剧、罪恶与责任》

《主权债务危机还是苏菲的抉择:论欧洲的悲剧、罪恶与责任》

约斯·德·穆尔 (Jos de Mul),里斯贝思·努尔德格拉芙 (Liesbeth Noordegraaf-Eelens):《主权债务危机还是苏菲的抉择:论欧洲的悲剧、罪恶与责任》(The sovereign debt crisis or Sophie’s choice. On European tragedies, guilt and responsibility),《社会科学战线》2012年第4期(Social Science Front no.4 2012),《新华文摘》2012年第13期全文转载(Xinhua Digest ,no13 2012).

More...
The Work of Art in the Age of Digital Recombination

The Work of Art in the Age of Digital Recombination

Jos de Mul. The work of art in the age of digital recombination. In J. Raessens, M. Schäfer, M. v. d. Boomen, Lehmann and S. A.-S.…

More...
PedoBot® is niet boos, maar wel verdrietig (en soms opgewonden)

PedoBot® is niet boos, maar wel verdrietig (en soms opgewonden)

Jos de Mul. PedoBot® is niet boos, maar wel verdrietig (en soms opgewonden). Over intelligente robots, emoties en sociale interactie. In J.B. de Jong (red.),…

More...
The game of life. Narrative and ludic identity formation in computer games

The game of life. Narrative and ludic identity formation in computer games

Jos de Mul. The game of life. Narrative and ludic identity formation in computer games. In: J. Goldstein and J. Raessens,Handbook of Computer Games Studies. Cambridge MA…

More...
Possible printings.  On 3D printing, database ontology and open (meta)design

Possible printings. On 3D printing, database ontology and open (meta)design

Jos de Mul. Possible printings. On 3D printing, database ontology and open (meta)design. In: B. van den Berg, S. van der Hof & E. Kosta…

More...
Possible printings.  On 3D printing, database ontology and open (meta)design

Possible printings. On 3D printing, database ontology and open (meta)design

Jos de Mul. Possible printings. On 3D printing, database ontology and open (meta)design. In: B. van den Berg, S. van der Hof & E. Kosta…

More...
Frontpage Slideshow | Copyright © 2006-2011 JoomlaWorks Ltd.

Boeken: beschrijving en recensies

Menu van de dag
zondag, 15 oktober 2017 17:54

Human nature after Neo-Darwinism

Jos de Mul. Human nature after Neo-Darwinism. in: Eidos.A Journal for Philosophy of Culture.Special issue:Is the Category of Human Nature Still Relevant? Vol 1 (2017), 1: 5-17. 

 

Abstract

In the course of the 20th century the so-called Modern Synthesis of Neo-Darwinism has become the dominant paradigm in modern biology. First, it is explained how and why Darwin’s broad definition of evolution, in which the environment plays an important role, was narrowed down by Neo-Darwinism to a radical gene-centric view.  Next, the paradigm shift taking place today in ‘postgenomic’ evolutionary biology and genetics is discussed. It is argued that this shift opens the way to a more humane conception of evolution, more in line with Darwin’s view. Finally, I will discuss some of the implications of this paradigm shift for human self-reflection, taking The Music of Life. Biology Beyond Genes of systems biologist Denis Noble as a starting point.


Keywords

Neo-Darwinism, Dennis Noble, gene-centrism, postgenomics, agency, human self-reflection

The quest for human nature is, for more than one reason, not an easy task. One of those reasons is that both the subject and the quest are not fixed, but have a long history. Concerning the subject, human nature is part of - and therefore cannot be isolated from - the evolution of life on earth, which started about four billion years ago and will probably continue long after and beyond the human being. And although almost negligible compared to the ‘deep time’ of earth’s life, man himself (the biological species Homo sapiens sapiens, whose ancestors entered the evolution of life about 2,3 million years ago), is marked by a – in this case both natural and cultural - history as well.

Moreover, the raise of historical consciousness in the natural sciences, social sciences, and humanities in the last two centuries has changed the very question concerning human nature. Until and throughout the 18th century still, human nature was predominantly understood as a fixed essence. Even a skeptical mind like David Hume did not doubt this static conception. In his Inquiry Concerning Human Understanding (1748) we read: “Mankind are so much the same, in all times and places, that history informs us of nothing new or strange in this particular. Its chief use is only to discover the constant and universal principles of human nature”.[1]  For us, in our current era, the issue no longer seems to be the discovery of the unchangeable essence of humanity, but rather to explain its very changeability, as it is expressed in the overwhelming variety of human cultures throughout the course of human history. Of course, we can define this changeability itself as an essence, but in that case we arrive at rather abstract definitions, like the one Helmuth Plessner provides in Die Stufen des Organischen und der Mensch (1928), when he characterizes man as “artificial by nature”. Being excentric, man is pressed “towards ever different realizations” of himself, and for that reason “leaves a history behind himself”.[2] As a consequence, according to Plessner, the quest for human nature cannot refrain from the empirical study of those different realizations in time and space.

However, there is an additional reason why questioning human nature is such a difficult endeavor. Even when we restrict our inquiry into human nature to a description of one particular realization (be it a particular culture or even a single person), we find ourselves overwhelmed by the complexity of the human life form. Human life consists of many, often interrelated dimensions, ranging from its biological, psychological, sociological and political characteristics to various artistic, religious, moral, and scientific activities as well numerous cultural and technical artefacts and institutions. As a result, human nature must be studied from the points of view of a variety of natural and social sciences (such as biological anthropology, neuroscience, psychology, sociology, political science, cultural anthropology), as well from those of humanities (history, archeology, literature, law, cultural studies, theology and philosophy, etc.), in order to account for its rich complexity. Moreover, the quest for human nature is not restricted to sciences and humanities. Many of the activities that are part of human nature, such as artistic expression and religious contemplation, consist of reflections on human nature as well. Self-reflection is an inherent aspect of the ex-centric character of the human lifeform. In addition, self-reflection is generally considered to be a sine qua for the good life. In the often quoted words of Socrates: “an unexamined life is not worth living.”[3]

The many interrelated dimensions of human life are indicative of the complex texture which we call human nature. Although in the history of human self-reflection often one particular dimension has been emphasized – one may think of attempts to define man as a zoon politikon, an animal rationale or symbolicum, or as a Homo sapiens, faber or ludens – in reality we cannot reduce the complexity of human nature to one of these constitutive dimensions.

Nevertheless, in this essay I will focus on one particular biological determination of man: the Neo-Darwinist account of human nature. After my introduction, it will be clear that this choice does not imply that I endorse this Neo-Darwinist account of human nature. On the contrary, in this paper I will criticize Neo-Darwinism because it reduces human nature to its molecular basis, and more particularly to genes, which are considered to be the final determinants of human life. The reason to focus on Neo-Darwinism is that in the past decades this reduced and, for that reason, impoverished image of human nature has become immensely popular, not only in evolutionary biology and the connected life sciences, in which it is still, to a large extent, the dominant paradigm, but also in the social sciences and the humanities, ranging from evolutionary psychology and economics to evolutionary ethics and aesthetics. Moreover, due to bestsellers like Richard Dawkins’ The Selfish Gene[4] , which sold over one million copies since its publication in 1976, the Neo-Darwinist image of man became part of popular reflection on human nature far beyond academia.

The rise of Neo-Darwinism didn’t come out of the blue. It is part of the process of naturalization and mechanization of the worldview which has characterized Western modernity since the 16th century. This tradition has not only led to a disenchantment of living nature surrounding human beings, but has also profoundly affected our view on human nature, and of the human place in the cosmos. Neo-Darwinism, which culminated in the 20th century in the so-called Modern Synthesis of evolutionary theory and molecular genetics, did not only question the alleged gulf between human beings and other animals (as Darwin already did), but even the very gulf between animate and inanimate nature. The result is a reductionist, deterministic and even nihilistic image of man, leaving little room for meaning, morality and art and other dimensions of human life that have long been considered to be important if not crucial aspects of understanding humanity.           

In the Western World, the ‘greedy reductionism’ of Neo-Darwinism has met severe criticism, especially from representatives of Christian and humanistic traditions. However, as these criticisms are often motivated by a no less ‘greedy transcendentism’, they fail to convince those who adopt a modern, scientific world view.[5]  However, in the last decades there is also a growing body of critique of Neo-Darwinism emerging from biologists. In their view, recent developments in epigenetics and systems biology necessitate a fundamental reconsideration of some of the basic presuppositions of Neo-Darwinism. Although at first glance these discussions are rather technical and specific in scope, they have far-reaching implications for human self-reflection

In what follows I will first situate the so-called Modern Synthesis of Neo-Darwinism in the history of modern biology. Whereas Darwin developed a broad definition of evolution, in which the environment plays an important role, in the dominant Neo-Darwinist paradigm the notion of evolution was narrowed down to radical gene-centric view.  Next, I will discuss the paradigm shift which it taking place today in ‘postgenomic’ evolutionary biology and genetics. This shift opens the way to a more humane conception of evolution, more in line with Darwin’s view. Finally, I will discuss some of the implications of this paradigm shift for human self-reflection taking The Music of Life. Biology Beyond Genes of systems biologist Denis Noble as a starting point.[6]

Lode Delputte. Bent u dat gescheld op sociale media ook zo beu? Waarom we het stilaan gehad hebben met Twitter- en Facebooktirades (interview met Jeroen Van Laer en Jos de Mul). De Morgen, zaterdag 26 augustus, 2017.

Ik schreeuw, dus ik ben

De sociale media staan witheet van nijd. Tussen links en rechts woedt ook in Vlaanderen een verbale oorlog. Gezond voor het democratische debat is die toestand niet, en dat hebben veel burgers stilaan door. 'Er ontstaat een nieuwe behoefte aan respect.'

Door Lode Delputte

Het was de voorbije weken weer woelig op Twitter en andere sociale media. Heel wat reacties die de Gentse wetenschapsfilosoof Maarten Boudry ontving na zijn omstreden uitspraak dat jihadisten gevaarlijker zijn dan nazi's, waren te gortig om als weerwerk dienst te doen, ook al kwamen ze in sommige gevallen van collega-intellectuelen.

Nog op Twitter vergeleek een hoogopgeleide medewerker van Pallieterke - krijsende koren in zijn kielzog - CD&V-jongerenvoorzitter Sammy Mahdi met een van de verdachten van de aanslagen in Barcelona en Cambrils.

Toen David Van Reybrouck stelde dat Nederland zijn koloniale verleden onder ogen moest komen, waren velen ook daar de boosheid voorbij. Een op Facebook verspreide Open Letter To Europe die Stefan Hertmans op het poëzieplatform Versopolis publiceerde als onderdeel van een reeks essays over populisme, leverde de auteur dan weer een sliert aan rechts-nationalistische insulten op, veelal afkomstig uit Oost-Europa.  

Een verdere bloemlezing zullen we de lezer besparen, maar dat er nieuwe heftigheid in het dispuut geslopen is zullen weinigen tegenspreken. De breekpunten zijn talloos. Zeker onderwerpen als islam en migratie, de economische crisis en de ethisch evoluerende samenleving roepen replieken op die niet stroken met wat we zo graag de debatcultuur noemen.

Wie immers debat zegt, zegt welgemanierd meningsverschil. In de realiteit ontaardt het spreken vandaag echter vaak genoeg in multimediaal kafferen. Gegadigden die er zelf niet aan deelnemen, likkebaarden stiekem mee op sites als geenstijl.nl. 

Er is dus wel wat aan de hand. Een vaak terugkerende verklaring luidt dat onze samenleving de zaken na jarenlang eenheidsdenken weer scherper wil stellen. De consensus op grond waarvan bijvoorbeeld de naoorlogse verzorgingsstaat tot stand kwam, of de Europese eenmaking, moet wijken voor verse polarisering: links tegen rechts, open tegen gesloten enzovoort. Tussen beide kampen woedt een cultuurstrijd die volgens sommigen sinds Weimar niet meer gezien is.

Professor Jos de Mul (Erasmus Universiteit Rotterdam), auteur van het boek Paniek in de polder. Polytiek in tijden van populisme, nuanceert echter door te verwijzen naar de jaren zeventig.

“Toen was het debat ook heel scherp, hoor. Op (het bekende VPRO-zondagavondprogramma, ld) Zomergasten zat deze week bijvoorbeeld primatoloog Frans de Waal. De Waal refereerde aan het onderzoek dat Wouter Buikhuisen destijds voerde naar de biologische oorsprong van criminaliteit. Wel, dat kwam hem op zware scheldpartijen te staan waarin hij voor fascist werd uitgemaakt, met Mengele werd vergeleken en aan de schandpaal werd genageld. Ook toen, kort na de jaren zestig, was de breuklijn heel links-rechts.”

Toch ziet De Mul een belangrijk onderscheid met nu. “Het debat werd rationeler gevoerd. De marxistische ideologie woog zwaar door, maar de argumentatie was wel onderbouwd. Vandaag zie je daarentegen veel fact-free reasoning, zonder zorgvuldige bewijsgronden, zonder selectie en controle van wat er zoal gezegd wordt.”

Er heerst een wildgroei aan commentaren en opinies, stellen critici. Steeds meer mensen luchten hun mening terwijl steeds minder professionals de journalistieke basisinformatie nog produceren. Steeds minder mensen slagen erin hun eigen onwetendheid te erkennen, klaagde 40 jaar geleden ook de Oostenrijks-Britse filosoof Karl Popper al aan, terwijl onwetendheid en zelfonderzoek net de grondslag van de intellectuele eerlijkheid zijn.

Het probleem in politiek opvliegende tijden als deze is dat feitelijke precisie er niet langer toe doet. En dat in naam van het pluralisme ('alle meningen zijn aan elkaar gewaagd') een relativering is ontstaan die snel in wetteloosheid kan ontaarden - zie het fake nieuws, de post-waarheid en het tijdperk-Trump.

Gepubliceerd in: Interviews / geschreven pers
Jos de Mul. From Yijing to Hypermedia: Some Notes on Computer-mediated Literary Theory and Criticism. In: Peng Feng (ed.), Aesthetics and Contemporary Art. International Yearbook of Aesthetics. Volume 16. Beijing University: 2016, 114-125.

The development and global dissemination of computers - from the mainframe computers in the middle of the 20th century up to the smart phones that enable us to be online everywhere at any time - has an enormous impact on virtually every domain in human life, including art and literature. In the past decades, we have witnessed the emergence of different kinds of new media, that – among many other things – also have given birth to new art forms and genres, such as computer animations, hypertext, and interactive netart. All these new (that is: computer-mediated) media can be called “hypermedia”, because they share two fundamental characteristics: they are media that are both multimedial and non-linear.

In this contribution I will discuss the impact of hypermedia on literary theory and criticism. More particularly, the question I will focus on in my lecture is: how to write about hypermedia? In what ways do hypermedia affect literary theory and literary criticism. However, when writing about hypermedia, literature can only be a point of departure of our examination. After all, hypermedia are media that absorb and thereby re-mediate the other “old media”, literature included.[1] And this, as I will argue, also applies to literary theory and literary criticism, which at least partly is going to be transformed into hypermedial criticism.

Gepubliceerd in: Boekbijdragen
Geert Maarse. Panic in the Polder. Interview with Jos de Mul. Erasmus Today, March 28, 2017.

Panic in the Polder or how the Netherlands can survive populism. Days before the Dutch elections professor Jos de Mul spoke on Erasmus Studio, presenting his book ‘Paniek in de polder’ (Panic in the Polder) in which he analyses the so called fight between ‘the people’ and ‘the elites’. He also explains the popularity of Donald Trump and Geert Wilders among populist voters. The question is: who are these populists? And is our democracy in crisis?

Gepubliceerd in: Online publicaties
Marc Janssen. Laat Europa leren van zijn tragisch verleden. Interview met Jos de Mul. Nederlands Dagblad, 9 maart 2017, Bijlage Gulliver, 6-7.

Populisten als Wilders, Trump en Erdogan kunnen nog veel van Angela Merkel en de klassieke oudheid leren, meent Jos de Mul.

Filosoof Jos de Mul is een veelvraat. Als hoogleraar Wijsgerige antropologie aan de Erasmus Universiteit laat hij zijn licht over alles schijnen: van politiek tot cybertechnologie en van eugenetica tot klassieke oudheid. Zijn vele boeken zijn in zeven talen vertaald. Onlangs verscheen een geactualiseerde versie van Paniek in de polder. Polytiek in tijden van populisme, waarin De Mul waarschuwt voor het gevaar van één dominante cultuur die andere uitsluit. Monotheïstische religies als christendom en islam hebben dat gevaar in zich. Maar op dit moment dragen godsdiensten volgens De Mul eerder positief bij aan de Nederlandse samenleving en schuilt de dreiging meer in de dominantie van het neoliberalisme dat aan de vrije markt veel waarde hecht. Zijn boek is één fascinerend pleidooi voor een samenleving met verschillen.

Naar de online versie van het Nederlands Dagblad.

Gepubliceerd in: Interviews / geschreven pers
Jos de Mul. Database Identity. Invited lecture at the Herrenhausen conference Society through the Lens of the Digital. Hannover, May 31-June 2, 2017.

New information and communication technologies are changing the very nature of human identity. In my talk, I will argue that they facilitate a change from narrative to a database identity. Narrative identity is what has traditionally defined people. A narrative identity can be complex, multilayered and dynamic, but it is strung out over a spatio-temporal continuum and has a certain logic and coherence through time. It forms a tissue of stories that makes a person, defining who she is. This narrative identity is being giving way, increasingly, to a database identity. With a database identity a person’s experience, qualities and characteristics all become entries in a database. These can be called up, assembled and re-assembled in never-ending set of combinations. Database identity is a post-modernization of identity. It is a playful pastiche of qualities and characteristics, decoupled from their context of origin and from their role in a person’s history.

Gepubliceerd in: Lezingen
woensdag, 08 maart 2017 14:07

Wat is Data?

Jos de Mul. Théo van Doesburg 2.0. Wat is Data? In: Mieke Gerritzen et al. Van Dada naar Data. Breda: Museum of the Image (MOTI), 2016, 23.

théo van doesburg 2.0: Wat is Data? (Uitgave: “Geen Stijl” Den Haag, 2023).

Wat is Data

Het zal u waarschijnlijk verwonderen, van iemand die aan het dataïsme onschuldig is, van een niet-dataïst een en ander over data te vernemen.

Data: de schrik van de beursgoeroe, van de privacy bewakers, van de designer, de cultuur-industrieel, de Gutmensch; van wie al niet.

Een dergelijk onderwerp is misschien allerminst geschikt om er een zwaarwichtige rede over te houden, wat ik dan ook volstrekt niet beoog.

Ik zal tevreden zijn wanneer ik de dataïstische levenshouding enigszins kan toelichten. Dit lijkt mij vooral nodig in een land, dat sinds 1960 voor elke nieuwe levensuiting hermetisch gesloten bleef.

Ik zou overigens pretentieus zijn, wanneer ik in de mening verkeerde, dat het mogelijk ware het mysterie Data intellectueel bevattelijk te maken.

Gepubliceerd in: Boekbijdragen
Geert Maarse. Hoe overleeft Nederland het populisme? Interview met Jos de Mul. Erasmus Magazine. #6 Februari 2017, 10-14.

De kwestie: Van Trump topt Wilders: overal scoort het populisme. Filosoof Jos de Mul legt uit hoe dat komt, wat er tegen te doen is én welke kansen het biedt.

De PVV is de grootste partij in de peilingen. Wat is er aan de hand?

“Een van de belangrijkste redenen voor de opkomst van het populisme is dat er al jaren weinig meer te kiezen valt in de politiek. In een democratie dienen alle bevolkingsgroepen gerepresenteerd te worden in het parlement. Maar maakt het nou wezenlijk verschil of je voor de VVD of voor de PvdA kiest? Dat is eigenlijk met Paars begonnen (het kabinet van PvdA, VVD en D66 onder leiding van Wim Kok, red.) met de omarming van het neoliberale model. De bijbehorende globalisering en Europese eenwording is voor een deel van de bevolking heel voordelig geweest: studenten die ineens overal konden studeren, bedrijven die heel makkelijk handel konden drijven. Maar het vrije verkeer van goederen en personen heeft ook veel slachtoffers gemaakt. Mensen die werkzaam waren in de transportsector bijvoorbeeld, of in de bouw. Hetzelfde geldt voor de multiculturele samenleving: voor ons is het heel leuk regelmatig in een Thais of Mexicaans restaurant te eten en te kunnen genieten van de romans van Kader Abdolah en Najoua Bijjir. Maar als je de afgelopen decennia je wijk hebt zien verpauperen, nog een van de weinige blanken bent en je baan verliest, ligt dat totaal anders. Dan wil je iemand die opstaat en zegt: we zijn het zat.”

Gepubliceerd in: Interviews / geschreven pers
Jos de Mul. Antigone op de intensive care. De Vrijheidsillusie. AMC Magazine. Maart 2017, nr. 2, 16-18.

Over onze individuele vrijheid hebben we op het eerste gezicht weinig te klagen. Vergeleken bij eerdere generaties is er veel meer ruimte om een eigen leven te leiden. Hoewel - zijn we echt zoveel vrijer? Achttien toonaangevende wetenschappers en publicisten plaatsen hun kanttekeningen. Aflevering 10: Jos de Mul over de tragiek van het zelfvoltrokken noodlot.

‘Vrijheid’ is een begrip met positieve connotaties. Het duidt op de afwezigheid van factoren die ons denken en handelen beknotten. Van vrijheid, zo lijkt het, kun je nooit genoeg krijgen: hoe meer vrijheid, hoe beter.
Natuurlijk worden er omwille van de lieve vrede wel bepaalde grenzen aan de vrijheid gesteld. Zo zijn we bijvoorbeeld niet vrij anderen te bestelen of te doden. Maar ook als we grenzen aan onze vrijheid stellen, doen we dat doorgaans uit naam van diezelfde vrijheid. In dat geval uit naam van de vrijheid van de ander. Wat u niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.

Wij moeten elkaars vrijheid respecteren, want iedereen heeft recht op vrijheid. We dienen de vrijheid van eenieder zo groot mogelijk te maken met inachtneming van het recht op vrijheid van alle anderen. Maximale vrijheid voor iedereen, dat is ideaal.
Toch kunnen we ons afvragen of de vrijheid niet ook inherente schaduwkanten kent. Dat nu is precies de vraag die Griekse tragedies ons al vijfentwintig eeuwen voorleggen. Het is niet toevallig dat die Griekse tragedies op dezelfde plaats en in dezelfde tijd – Athene in de vijfde eeuw voor Christus - zijn ontstaan als de democratie, de regeringsvorm waarin de burgers in vrijheid zichzelf besturen. Tragedies legden de democratische Atheners een bijzonder unheimliche vraag voor: Jullie hebben nu de vrijheid nu wel ‘uitgevonden’, maar was dat werkelijk zo’n goed idee?

Bruno Accarino, Jos de Mul und Hans-Peter Krüger (Hrsg.). Internationales Jahrbuch für Philosophische Anthropologie. Band 6 / International Yearbook for Philosophical Anthropology. Volume 6. Thomas Ebke, Sebastian Edinger, Frank Müller und Roman Yos. (Hrsg.). Mensch und Gesellschaft zwischen Natur und Geschichte. Berlin: De Gruyter, 2016, 294 p.

Gegenstand dieses Bandes ist das Wechselverhältnis zweier prägender Traditionen moderner deutscher Philosophie: der Kritischen Theorie und der Philosophischen Anthropologie. Nach Jahrzehnten gegenseitiger Vorbehalte gilt es, Nähe und Differenz dieser philosophischen Richtungen in so grundlegenden Begriffen wie Mensch, Gesellschaft, Natur und Geschichte systematisch zu untersuchen.

This volume explores the interplay between critical theory and philosophical anthropology. After decades of reciprocal misgivings, the time has come to systematically examine the commonalities and differences between these philosophical approaches with respect to such fundamental concepts as the person, society, nature, and history.  

 

 

Gepubliceerd in: Boeken
Pagina 1 van 17